22
Yorum
37
Beğeni
5,0
Puan
250
Okunma

Anlaşılmayan dertler yer etti içimde
Söz bulamadım, sussa da gitmedi
Ne anlatsam eksik kaldı yarısı
Ne saklasam içimden silinmedi.
Yüzümde taşıdığım sıradan bir gün
İçimdeyse adı konmamış bir fırtına
Kimse görmedi omzumdaki görünmeyeni
Ben yürüdüm ağırlığını duya duya.
Her şey normalmiş gibi akıp giderken
Bir ben takıldım zamanın kıyısına
Geceler büyüttü sustuğum cümleleri
Gündüzler örttü üstünü alışkanlıkla.
Anlatmak istedim kelimeler dağıldı
Susmak istedim içim izin vermedi
İnsan bazen iki arada kalır böyle
Ne kendine varır ne de başkasına değdi.
Aynaya baktım, gözlerim konuştu benden önce
Yorgun ama direnen bir iz vardı derinde.
Kırıldım, evet ama eksilmedim
Her acı biraz daha derinleştirdi beni içimde.
Anlaşılmamak sessiz bir yaradır
Ne görünür ne kolay kapanır
Bir ses beklersin, bir dokunuş, bir anlayış
Çoğu zaman yalnızlık cevap verir buna.
Yine de içimde sönmeyen bir şey var
Küçük ama inatçı bir ışık gibi
Ne kadar bastırsam da karanlığı
O ışık hatırlatır: hâlâ benim bir yolum var diye.
Ve şimdi anladım
Bu yük ne paylaşılır ne de hafifler
Herkes kendi karanlığını taşır omzunda
Ben de taşıyorum eğilmeden.
Çünkü bu hayat
Ayakta kalana değil
Yıkılmayanı hatırlar...
Hüseyin YANMAZ
01.05.2026
5.0
100% (25)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.