Şu dünya…
Ne o bana uğradı, ne ben ona
Geçtim içinden iz bırakmadan
Sessiz sedasız
Kimse dönüp bakmadan

Kalabalıkların ortasında
Adım silindi önce, sonra sesim…
En son kendime olan inancım.

Kendime geç kaldım…
Bulduğum yerde kayboldum…
Bir gölge bile kalmadı
Ben kendimden yoruldum…

Kendime geç kaldım…
Dönsem de artık yok yolum…
Bir kuyuya düşmüş gibi
Derinimde kayboldum…

Bir yerde aklımı bıraktım
Bir yerde hayallerimi…
Hatırlamıyorum artık
Hangi gecede kaybettim

Şimdi düşünmek
Eski bir eşyaya bakmak gibi: Tanıdık,
Ama bana ait değil.

Kimse çağırmıyor artık
Ne adımı bilen var
Ne susuşumu anlayan.

Kendime geç kaldım…
Bulduğum yerde kayboldum…
Bir gölge bile kalmadı
Ben kendimden yoruldum…

Sırtımı dayayacak bir dağ yok
Çünkü ben kendi içimde yıkıldım çoktan.

Bir gölgem vardı,
O da karanlıkla anlaşmış.
Ben yürüdükçe
O kayboluyor.

Anılar…
Onlar kapı değil artık,
Bir kuyu.

Her baktığımda
Biraz daha düşüyorum içine.
Dip yok.

Ve en kötüsü:
Çıkmak istemiyorum.

Çünkü yukarıda unutmak var.
Aşağıda en azından gerçek kalıyor.

Ve ben…
Hâlâ yürüyorum.

İnsan en çok
Kendini bulduğunu sandığı yerde
Kaybolur zaten…

Mahir Başpınar