ve karakter kül oldu
eridi gitgide benlik
tüm sihir kayboldu
silindi atılan tüm adımlar
geride kaldı baştan çıkarmalar
sofestai yanıldı
bir’e çıktı bütün varlık..

kalem kırıldı
kelam son buldu
nefes tükendi
aşk gayba karıştı
nefs ölümü düşledi
tükendi akan gözyaşları..

duvarlar birleşti
soğudu artık yürek
gökyüzü tavan
yok ki sesini duyan!
son yumruk yüze indi
kalmadı ışıtan kandil
kıyameti koptu vicdanın
artık sen-ben bir..

kanıyor açık yara
sızlıyor derin acısıyla
hüküm hızla eriyor
konuşan dilsizler bir arada
susan dedikoducular da orada
ağlayan bebeğin tek silahı
ve yeni bir savaşın şafağı
uslanmaz katilin merhabası
geriye kalan şiirlerin mihenk taşı..

saldırıyor gecenin karanlık darbeleri
ve bir ağacın altına eğiliyorum
gelmiyor ısrarla beklenen
kapı çalarken ben neredeyim
hayır hâlâ oradayım
bir hayratın başucunda
kana kana kan içerken
karşımda onu görüyorum
üşümüş ve titriyor yırtık elbisesiyle
gözlerine bakarken içine çekiyor beni
sonra sessizce çekip gidiyor..

bunlar delirmeden önce ki son şiirlerim
belirmeden derinden son çırpınışlarım
kan kokusu alıyorum
ve geceler daha aydınlık
benim siyahımı öldürmeyin
tüm aklarınız sizin olsun
beni başkasına benzetmeyin
yoksa ben de siz olurum
kendinize yaklaşamazsınız..