Yerebatan’ın altında
su değil zaman damlar
taş sütunlar susar
ama karanlık konuşur ağır ağır
Terinos indi merdivenlerden
kasketiyle, yarı sarhoş
“burası deniz değil” dedi
“ama kokusu aynı… boş”
damla—damla—damla
yankı vurur duvarlara
Tontonitos yok yanında
yalnızlık çöker omuzlarına
bir köşe…
bir taş…
ve ters duran bir yüz:
Medusa bakar taş kesilmiş hüzünle
“sen mi daha yalnızsın
ben mi?” diye güldü Terinos
dişlerinin arası sarı
ama kahkahası koskocaman bir kosmos
su titredi
ışık kırıldı
yılan saçlar kıpırdadı sanki
ya da aklı biraz dağıldı
Terinos eğildi
taşa değil kendine baktı
“ben zaten taşım be güzelim” dedi
“yıllar önce dondu bu kalp, fark etmedin mi?”
damla—damla—damla
zaman yine aktı
üstte İstanbul
altta bir ihtiyarın iç savaşı kaldı
çıktı sonra ağır ağır
merdivenler uzadı sanki
arkasında bıraktı Medusa’yı
ama gözleri hâlâ taş gibi