Eller günahkâr,
ben günlere ahkâr.
Şehir tutuklu,
kent tutkulu.

Önce anılar terk etti bu şehri,
sonra terletti bizi.
Sokaklar karanlık şimdi,
toprak soğudu.

Üşüyor ellerimdeki güvercin.
Düşlerime düşen
bir şarkı,
bir şiir,
bir sızı uyanıyor.
Zaman susuyor—
acılar konuşur.
Kutsallaştırılan acılarda
var eder kendini
içimdeki ses.
Yüzümde zamanın izleri,
çatlamış alın çizgileri—
her çizgi,
her tebessüm
ondan kalma.

Bir vedanın titrek hatırası,
bir sevdanın yarım yankısı.
İçimdeki ses—
öteki bir ses.

Mülteci duygularımı kaynatan bir ateş.

Sessiz bir kentin çığlığında
hayallerim terk etti beni.
Kurumuş yapraklar gibi
dağılıyorum.
İçimdeki bulutların karı
sana yağıyor.

Ey içimdeki ses,
ey zamanın kırık okları—
Bir düş gördüm:
terk edilmiştim.
Rüzgâr geçti içimden,
her şeyi silip süpüren.
Yıkık bir harabenin içinde

Bir güvercin taklasinda
anımsarım seni....

Bir dünyanın yangınında
düşeriz—
adı konmamış bir karanlığa.
Ve ben,
içimdeki sesle
uzun bir ürperişle
yeniden uyanırım.

Mahir21[