Sözcüklerin kanadı kırık şimdi…
Zaman usulca akıyor aramızdan.
Gündüz ve geceler avuçlarımızda
Kuma dönüşüyor.

Sessizliğimin sesini duyan yüreğim…
Çok yıllar geçti.
Hatırlamak bile eskitiyor insanın içini.
Hiçbir şey geleceğe benzemiyor.
Yarım kaldım.
Hayatın akışına bıraktım kendimi.
Bunun adı: eksilerek var olmak.

Dağınık şimdi evin bütün odaları,
Kapılar, duvarlar suskun.
Tavanlarda çürümüş zamanın nemi,
Işıklar sönmüş.
Kalbim sessiz odalar gibi.
Gece—
bütün odalar
karanlığa çivilenmiş.
Hatıralar duvarlarda.

Bir rüzgâr bile
kendini inkâr eder gibi.
Pencereye yapışmış kör gözler,
bekleyen beyhude rüyalar…
İçimizden akıp giden bir evrendiniz,
yüreğimize kazınmış bir aşk gibi.
Acılarda, kayıplarda
birbirimizi çok sevdik.

Biz, kaybettiğimiz zamanın esirleriyiz.
Ve gerçek yine fısıldıyor:
kayıp kentin sokaklarında
hep bizimlesiniz.
Her nefeste sizi özlüyoruz—
adı konulmamış bir yokluk gibi.