0
Yorum
5
Beğeni
0,0
Puan
79
Okunma
Han yıkıldı, taş üstünde taş kalmadı
vicdan sızılara dayanamaz oldu
gözlerimde yaş kalmadı
Duvara kazınmış bir söz
taşın hafızasında bir hüküm
Terinos baktı
fırtına içinden yürüyordu hayat
makamlar yükselmiş
vicdanlar eğilmişti
rüzgâr artık meltem değil
bir kasırgaydı Datça’da
ve duvar konuştu o an:
“Sakın insafı terk etme
makamı imtihandır bu
dünyaya gelen göçer
iki kapılı handır bu”
Terinos sustu
çünkü söz konuşmuştu artık
sofralar devrilmiş
insanlar aceleyle geçmişti
ölüm kapıdaydı ama
kimse fark etmiyordu
Terinos son kez baktı
ve anladı:
insaf, bu dünyanın ayakta kalan tek duvarıydı.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
