​Bir çocuk vardır, cebinde saklamış yıldızları,
Eskitir koştukça günden güne hırçın yolları.
Kâğıttan gemiler yapmış, sürer ummanlara,
Sanki avcunda tutar mevsimi, yazı, kışları.

​Bir çocuk vardır, gülüşü sanki bir şebnem sesi,
Titretiyormuş dokundukça o gök perdesini.
Sırça köşkler kurmuş en ıssız bulutlar üstüne,
Rüzgârın sırtında dinlermiş gece bestesini.

​Bir çocuk vardır, hayalden bir zırhı varmış gibi,
Gözlerinde gizliymiş dehrin o sönmez tertibi.
Toprağın kalbindeki nabzı duyar da ürperir,
Her adımda fetholur can aynasının meşrebi.

​Bir çocuk vardır, unutturmuş zamanın fendini,
Kendi saf cevherine hapsetmiş o dev bendini.
Eski bir defterde kalmış bir masal şehzâdesi,
Aynalar baksa hatırlar onda ancak kendini.

​Bir çocuk vardır, şifadır her lisanın yâdına,
Nur dökülmüş ismine, hem şânına hem zâtına.
Gezdirir her gün güneşten bir fener avcunda O,
Dost olur gölgelerle, ermeden murâdına.