Desem Ki...?

Desem ki vakit geldi,
Gönlümün kıyılarına vuran,o hırçın dalgalar duruldu.
Artık ne rüzgârın eski hızı var, ne de yağmurun kokusu,
Sadece bir bekleyişin, sessiz yankısı kaldı odalarda.

Desem ki ellerin birer bahçe,
Dokunduğun her kurak toprakta, papatyalar açıyor.
Ben o bahçenin, en yorgun bekçisiyim aslında,
Gözlerindeki o derin boşlukta, kaybolmaya dünden razı.

Desem ki yıllar yordu bizi,
Saçlarımıza düşen aklar, kıştan değil yaşanmamışlıktan.
Her takvim yaprağında bir parçamızı bıraktık,
Şimdi eski bir resme bakarak, maziye dalıp gidiyoruz.

Desem ki şehir küstü bize,
Sokak lambaları artık sadece yalnızlığı aydınlatıyor.
Kalabalıkların içinde bir yabancı gibi yürürken,
Kendi sesimizin yankısından bile korkar olduk.

Desem ki kelimeler kifayetsiz,
Şu kağıda döktüğüm her harf bir imdat çığlığı aslında.
Konuşmak, uçuruma taş atmak gibi bazen;
Ses gelmiyor, derinliği ise bizi korkutuyor.

Desem ki umut bir kuşun kanadında,
Ha uçtu ha uçacak, rüzgârın keyfine kalmış kaderi.
Bizler o kanadın altındaki gölgeye sığınmışız,
Fırtınadan kaçarken, yine fırtınaya yakalanmışız.

Desem ki hayat sadece bir anlık,
Göz kırpımı kadar kısa, bir nefes kadar uçucu.
Yarına dair ne varsa hepsi koca birer "keşke" cümlesi
Elimizde kalan tek gerçek, durmadan akıp giden zaman.

Desem ki vazgeçmek de sevdaya dahil mi?
Bazen gitmek gerekir, kalanı daha fazla yormamak için.
Sen benim en güzel yenilgim, içimdeki en derin yaramsın,
Şimdi susuyorum, varsın kalemim yazsın yangınımı,
Şimdi susuyorum, varsın şiirler anlatsın gerisini.
Varsın şiirler anlatsın gerisini.