Gözlerimi açtığımda bulduğum bu mavi gökyüzü,
Üstüme sinmiş, yorgun sabahların kokusuyla beraber,
Hiç sormadan, dahil olduğum bir oyunun perdesi gibi.
Kabullenmek değil bu, sadece seyretmek akıp giden zamanı,
Sesizce içten içe söyleniyorum, bu da benim kaderim işte.

Yollar ayrılıyor önümde, hepsi bir çıkmaz sokak gibi,
Hangi taşa dokunsam soğuk, hangi dala tutunsam kuru.
Adımlarımın izi kalmıyor, yürüdüğüm tozlu sokaklarda,
Sanki, bir hayalet gibi geçiyorum, kendi hayatımın içinden,
Gülümseyerek bakıyorum aynadaki yabancı yüzüme.

Bazen bir fırtına kopuyor en sığ limanlarımda,
Gemilerim batıyor, daha kıyıdan ayrılmadan.
Topladığım her umut, avuçlarımdan akıp giden kum tanesi gibi,
Tutmak istedikçe kaçan, sevdikçe uzaklaşan ne varsa,
Hepsini uğurluyorum veda etmeden, sessizce.

Ekmek kadar aziz, su kadar berrak hayallerim vardı,
Şimdi, bir kitabın arasında kuruyan çiçekler kadar solgun.
Zamanın çarkı dönerken, biten o heveslerim,
Beni ben yapan, yaraların kabuğunda saklı şimdi;
İçim sızlasa da, belli etmiyorum kimseye.

Göçmen kuşların kanadına yüklediğim o mektuplar,
Belki, hiç ulaşmayacak gitmesi gereken ellere.
Ben hep bekleyen tarafta, o durakta tek kalan yolcu gibi,
Gidenlerin arkasından el sallarken, yorulan bileğimle,
Yazgımın satır aralarını okuyorum her gece.

Dağlar mı yüksek, yoksa benim mi dizlerimde derman yok?
Yokuşlar uzadıkça, bitmek bilmiyor önüme çıkan engeller,
Bir bir aşılmak için değil de, katlanmam için koyulmuş sanki.
Ruhum bedenime ağır geliyor, bitmeyen dertler ile,
Teslimiyetin serinliğine bırakıyorum kendimi.

Ne bir isyan bayrağı var elimde, ne de bir pişmanlık,
Sadece yaşanması gerekenlerin, bıraktığı o derin izler.
Herkesin bir masalı vardır, benimki de biraz kırık dökük işte,
Biraz yarım kalmış, biraz da geç kalmış cümlelerle dolu,
Varsın böyle olsun, itirazım yok artık hiç zamana.

Yıldızlar sönse de, güneş her sabah doğar elbet,
Ama benim karanlığım kendi içimde, kendi çaresizliğimde gizli.
Bu yolun sonu nereye çıkar, hangi denize dökülürüm bilmem,
Sadece yürümeye devam ediyorum, sırtımda bunca yükle
Diyorum ki kendi kendime, bu da benim kaderim işte.
Bu da benim kaderim işte.

Nebi GÜLLÜ
16.03.2026
Sa: 03:06