Büyük mutluluklar mı hep ayrılığa mahkûm,
doğdukları anda içlerinde ölüm taşıyan?
Her neşe, bir veda şarkısı mırıldanır usulca,
gülümserken bile gözlerinde yaş gizleyen.
Sevdalar neden böyle sancılı gelir dünyaya,
her dokunuşta eski yaraları kanatır?
Gönül, her sevda ile biraz daha eksilir,
her çarpıntıda kendine bir mezar kazar.
Seher vakitlerinde kim yakar içimizde o ateşi,
gözlerimiz uykudayken ruhumuza kor düşüren?
Kimdir o sessiz hırsız,
bizden habersiz üfleyip söndüren
o tek sıcaklığı, o son umudu?
Nedir bu acımasız duygu ki,
bizi bizden daha iyi tanır?
Biz derken bizi bitiren,
biz derken bizi unutan,
varlığımızı yavaş yavaş kemiren,
yokluğumuzu ise sonsuz bir boşluğa çeviren…
Aşk mıdır adı, yoksa
kendi kendimizi yok etmenin en tatlı zehri mi?
Yakarken dondurur,
yok ederken “sen” diye inletir bizi.
Ve biz, her seferinde,
biraz daha ölerek severiz,
biraz daha eksilerek yaşarız,
biraz daha kaybolarak ararız kendimizi.

NOT: Bu şiiri, çağdaş Türk şiirinin bilge sesi Şükrü Erbaş’a ithaf ediyorum.
Onun kaleminden yükselen insanî duyarlılık ve yalın derinlik, bu dizelerin ruhuna ışık tuttu.
Gönül borcu ve saygıyla, şiirimi onun adına sunuyorum.