Değmese de o pamuk ellerin ellerime…
Bakmasada o, ela gözlerin gözlerime…
Bilirim ki, o şefkat dolu yüreğin değdi yüreğime…
Beni bende aldı…
Aklımı başımdan!
Kalbimi yerinden aldı…

Ve bir mayıs ayı yağmurlu günün ertesi.
Gökkuşağının renkleriyle doldu içimdeki sevgi!
Gündüzlerime yaşam ışığı oldun …
Gecelerime ay parlaklığı ile doldun!
Işılttın beni…
Sen benim hayattaki güzelliklerim!
Sen benim mutluluklarım!
Sen huzurla yaşadıklarım!
Senin beni hissedebildiğim kadar yakınım!

Sen benim yaşam nefesim!
Sen benim sevgi kaynağım!
Sen benim sevdamı haykırmak istediğimde…
Kimseye söyleyemediğim!
İçimde ki mutluluk kaynağımsın!

Çünkü sen hiç olmasan bile…
İçimde bir çile…
Tüm dert kalabalıkların içindeki
en yalnız halim gibisin!
Ne desem hep eksik!
Ne desem hep yarım kalır, aşkımın tarifi….
Nasıl bir tutku ki bu?
Seni görünce tutuluyor dilim!
Yok oluyor konuşacağım cümlelerim!

Ve ben yine hep...
Sevdamdan vazgeçmeden...
Sabırla...
Özlemle bekleyeceğim!…
Sadece, susarak!
Özlemini içime atarak hasretini çekiyorum seni...
Dinçer Dayı