4
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
159
Okunma
Fatih Sultan Mehmed’in fetih metaforu şiirde bireysel aşka taşınırken, “gönül sultanı” hem sevgilinin kalbindeki tahtı hem de İstanbul’un tarihsel “sultan şehir” kimliğini yansıtır. İstanbul, Osmanlı için “cihanın kalbi” idi; gönül sultanı da bireyin iç dünyasında aynı merkezi konuma sahiptir.
Bir çağ kapandı kalbimde sen doğarken,
Göğsümde çağlar boyu yankı var.
Ben ki surlara yürüyen bir kaderim,
Sen ki fethi yazılmamış diyar.
Ufkumda yükselir kızıl bir seher,
Sancağım dalgalanır yüreğimde.
Her adımda bir dua, bir zafer,
Adın yankı olur nefesimde.
Toplar susar, kılıçlar eğilir,
Senin bir bakışın hüküm yeter.
Ordular değil, kalbim yürür sana,
Aşk dediğin en büyük sefer.
Surlar yıkılmaz demişler vaktiyle,
Nice yiğitler dönmüş yarı yoldan.
Ben döner miyim ey gönül sultanı,
Yazılmışım sana ezelden.
Bir şehir değil, bir âlem sensin,
Fethinle dirilen bir cihanım.
Zafer dediğin toprakta değil,
Bir kalpte kurulan sultanlığım.
(Kalemim, Fatih’in rüyasına dokunur;
bu dizeler onun fetih ruhuna armağandır.)
5.0
100% (5)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz