Konuşmadı kimse...
Rüzgar duydu beni
Bir gölgenin içinden geçerken
Yankı sustu usulca
Zaman eğildi eşiğimde
Anlam dondu aynalarda
Sessiz yankı içimde
Hep aynı şarkı…
Şimdi o şarkı
Gecenin damarlarında akıyor
Kırık bir not gibi
Göğsümün tam ortasında
Kanıyor usulca Kimse bilmiyor
Nasıl içimde bir orman yandı
Yaprakları küle dönmeden önce
Senin adını fısıldadı her dal
Gözlerim kapalı
Yine de görüyorum seni
Bir yangın gibi
Bir veda gibi
Bir daha hiç gelmeyecek
Bir daha hiç gitmeyecekmiş gibi
Ellerim boş
Ama avuç içlerim hâlâ sıcak
Sıktığım o son anın
Hayaletiyle Konuşmadı kimse
Rüzgar bile sustu sonunda
Ben ise
İçimdeki o kırık şarkıyı
Bin kere daha söylüyorum
Duyulmasın diye
Duyulsun diye
Ölsün diye
Yaşasın diye
Ve her seferinde
Bir parça daha
Kendimden eksiliyorum
Bir parça daha
Sana dönüyorum
Burası artık
Ne senin
Ne benim
Sadece
İkimizin
Hiçbir zaman olmadığı
Bir yer
Ve ben
O yerde
Hâlâ
Seni
Seviyorum…
Sessizce...