Öyle bir sevda ki bendeki çölde toz duman,
Seni sevdigimden beri halim pek yaman.
Can alan o bakışların derdime derman,
sevdan beni bin bir türlü hallere salan.

Bile bile yandım, isteyerek düştüm,
Suçu yoktu aşkının ,ellerindeyim....

Zalimsin ah yârim, bıraktın beni kendime,
Gidemedim ki’başka yere kaldım kederimle,
Zalimsin, kalpsizsin, alıştım bu yangına,
Söyle, böyle mi düşer aşk insanın canına?

(Vefasız zalimi sevdim, bin yara içimde,
Vuslatın vurdu, kefen biçti gönlüme.
Feryâdım dinmez, duman çöker kalbime,
Söyle, böyle mi yakar aşk insanı?)

Gündüzüm gece olur yanımda sen yoksan,
Gözüm senden başkasını bilmedi’ bilmez inan…

(Vefasızsın ah yârim, bıraktın beni kendime,
Gidemedim ardından, kaldım kederime.
Zalimsin, kalpsizsin, alıştım bu yangına,
Söyle, böyle mi girer aşk insanı canına?)

Konuşsam yetmiyor, yüreğim dert dolu,
Her nefeste ismin gelir dilime kahır dolu,
İnkâr edemem,kanatarak yazılısın içimde,
Özlemin büründü,göründü, bu dünya gözüme…

Hasta düştüm bahtsız ,sevdanla gurbet içinde,
Gelipte bir merhem sürmezsin senli derdime.
Yandım dumansız söndüm bu ateşin içinde,
Kaldım yalnız bir başıma kendi kederimde…

Zalimsin ah yârim, bıraktın beni kendime,
Gidemedim ardından, gömüldüm derdime.
Zalimsin, kalpsizsin, alıştım bu yangına,
Söyle, böyle mi yanar aşk insanın canında?