​
​Ben senin yarana bakıp da bildim,
İçindeki sızıyı tenimde duydum.
Sen her ağladığında ben bin kez öldüm,
Yollarını sevdamla döşedim durdum.

​Bir bakışın yetti kederi çözmeye,
Ruhuna dokunan rüzgarı sezdim.
Kıyamazdım seninle hüzün gezmeye,
Kendi acılarımı kalbime gömdüm.

​Oysa sen bakarken göremedin beni,
İçimde fırtına, dışımda sükut.
Hangi dert kararttı bu dertli teni?
Sende bir umursamaz, bende bir bulut.

​Neye kırıldığımı sormadın bir gün,
Cam kırığı doldu gönül odama.
Seninle her sabahım olsa da düğün,
Akşamları kaldım o baş ağrıma.

​İnce bir sızıdır bu, sessizce büyür,
Anlatmak istesem kelimeler dargın.
İnsan en çok sevdiği yerde çürür,
Yorgunum diyemem, ruhum çok yorgun.

​Görülmeyen bir yara kanar içimde,
Sen başka baharın çiçeğine dalmış.
En acı ayrılık buymuş biçimde;
Bir taraf hayat vermiş, diğeri bakakalmış.