2
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
114
Okunma
Dışarıda yağmurdan arta kalan sakin bir hava,
İlkbaharın çiçek kokan gecesi…
Benim içimde anlamsız bir keder.
Dağların doruklarında,
Hâlâ erimeye inat eden kar gibi
Bir şey duruyor içimde.
Nergiz çiçekleri yerine
Kan çiçekleri açıyor sanki ruhumda.
Dışarıda bahar,
İçeride bir kar fırtınası.
Dışarıda çiçekler durmadan açıyor,
Umutlar, hayaller yaşatıyor bizi.
Ütopyanın deryasında kayboluyoruz.
Bir kuzenimin sözüydü:
“İnsan hayal etmese ölür.”
Ve çok sonra,
Daha gençken öldü…
Belki de hayal etmeyi bıraktığı için.
Dün şen şakrak olan bu dünya,
Bugün harabeye dönmüş,
Terk edilmiş bir ev gibi.
Yaşam inanılmaz bir hızla tükeniyor,
Tükeniyoruz.
Kim verdi bize bu bir günlük hayatı?
Tadı ağzımızda kaldı,
Acısı baki…
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
