İçindeki hasreti ve meali ilmek ilmek işleyen, oldukça dokunaklı bir yürek sesi.

"Gönül bağı", "ceylan kalbi" ve "kanadı kırık kuşlar" gibi imgelerle örülü bu şiir, sevilenin yokluğunu sadece bir özlem değil, adeta bir doğa olayı gibi (fırtına, sis, donan yıldızlar) betimliyor.

​Şiirinizin son kısmındaki o yakarış, duygunun doruk noktasına ulaştığı yer olmuş. Eğer bu dizeleri tamamlamak ya da üzerinde küçük dokunuşlar yapmak isterseniz, işte şiirinizin ruhuna uygun birkaç gözlem:

Dağlara sis çökmesiyle gönlün darlanması, rüzgarın esişiyle çiçeğin kan ağlaması; dış dünyadaki kargaşanın iç dünyadaki yıkımı temsil etmesi çok güçlü bir anlatım.

​Sensiz geçen her anım… ömrümden çalar" ifadesi, ayrılığın sadece bir bekleyiş değil, aynı zamanda bir tükeniş olduğunu çok net hissettiriyor.
​
Ceylan kalbi ürkekliği ve kanadından vurulmuş kuşlar, şairin (veya anlatıcının) bu sevda karşısındaki savunmasızlığını harika özetlemiş.

​Şiirinizin akışı gayet samimi, ancak üçüncü kıtada "her biri" kelimesinin üst üste gelmesi ritmi biraz yavaşlatmış olabilir.

İkinci "her biri" yerine "yolların sonu" veya "hasretin izi" gibi bir ifade, o uzun yol vurgusunu daha da derinleştirebilir.
​
"Gel de değ gönlüme, gençlik olmasın heder / Gel yüreğime… sensiz bir nefes ölümden beter..."
​Bu son iki mısra, şiiri bir "vazgeçişten" çıkarıp güçlü bir "çağrıya" dönüştürmüş.

Yüreğinize sağlık, kaleminize dert değmesin.