Aşkın o en derin, insanın ruhunu sarmalayan ve dünyayı dışarıda bırakan halini çok güçlü bir şekilde yansıtıyor. Özellikle "Sensiz gözlerim kör kulağım sağır" ifadesi, sevilen kişinin sadece bir eş değil, aynı zamanda dış dünyaya açılan tek pencere olduğunu hissettiriyor.

Ben sende kayboldum dönemem geriye" mısrası, aşkın artık bir seçimden çıkıp bir kader haline geldiğini çok güzel özetliyor.

​Dünya ve Ötesi: Dünyanın geri kalanını "yalan" olarak görüp, sadece "bir sen bir de bu sevda" diyerek her şeyi iki kişilik bir evrene sığdırmak, bağlılığın en saf formu.

​Ruhsal Bütünleşme: Sevgiliyi sadece "can" değil, "ruh ve benlik" olarak tanımlamak, bu duygunun bedensel bir beğeniden öte, ruhsal bir tamamlanma olduğunu gösteriyor.

​Duyguların bu kadar yalın ve ritmik bir dille ifade edilmesi, şiire samimi bir içtenlik katmış.

Kaleminize sağlık; aşkı bu kadar sahiplenici bir tonda anlatmak her zaman kolay değildir.

Şiir, yoğun bir aşk duygusunu sade ve tekrarlarla güçlendirilmiş bir ritim içinde anlatıyor. Sevgiliye duyulan bağlılık, neredeyse varoluşu onunla tanımlayan bir hissiyatla veriliyor.
Yüreğinize sağlık, güzel bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.