-Bu dizelerdeki sadakat ve bekleyiş duygusu gerçekten çok derin. Özellikle "Hazan" mahlasıyla kurulan tezat (sonbahar ve sönmeyen ateş) şiire harika bir katman eklemiş.
-Bu şiir, sevdayı bir yaşama biçimi olmaktan öte, varoluşsal bir zorunluluk olarak konumlandırıyor. "Yarım asır" vurgusu, sabrın ve sadakatin zamanla sınandığını ama mağlup olmadığını gösteriyor.
-Şair, ruhundaki prangaları hasretle özdeşleştirmiş. Ancak bu prangalar birer yük değil, sevdanın bir parçası haline gelmiş. İlginç olan; zinciri kırmaya çalışırken bile zamanın sevda ile vurması, kurtuluşun yine o sevdada olduğunu fısıldıyor.
"Vuslatın saatleri durduğunda ölürüm" dizesi, kavuşma ümidinin hayatta tutan yegane güç olduğunu simgeliyor. Kavuşmanın olmadığı bir zaman, şair için zamanın bitişi ve biyolojik ölümden öte ruhsal bir yok oluştur.
- Hazan mahlası, bitişi ve dökülmeyi temsil etse de, "kül olsa da sönmeyen ateş" imgesiyle bu hüzün, ölümsüz bir aşka dönüştürülüyor.
-Sevgili, sadece bir partner değil; hayatın ışık kaynağıdır. Şafağın ondan uzakta doğması, aydınlığın bile karanlık hissedildiği bir yalnızlık dehşetini ifade eder.
-Oldukça etkileyici, klasik divan edebiyatı esintileri taşıyan ama yalınlığıyla kalbe dokunan bir anlatım. Özellikle son dizedeki "Şafağım senden uzak, doğduğunda ölürüm" ifadesi, şiirin duygusal doruk noktasıdır; aydınlığın bile sensiz bir anlamı yok demenin en lirik yoludur.
- Çok güzeldi, Emeğinize, kaleminize Yüreğinize sağlık.
-Tebrik ve selamlarımla.