29
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
2266
Okunma

Kapattın kapıları,çektin sürgülerini
Dokudun nakış nakış çile örgülerini
Vurduğun zincirlerin sayısını bilmedim
Neler neler yaşadım çok çektim de ölmedim
Bir damla ümidimde binbir şerrin gözü var
Artık dudaklarımda yalnız kadeh izi var
Bir ömürlük sabrımı harcamışken tek sana
Ziyanımı örtecek teselli göster bana
İsyanlara vurdukça yandırdım sözlerimi
Yollarına baktıkça harcadım gözlerimi
Ciğerime şarapla yazıyorken adını
Çaresiz oluverdim karanlığın kadını
Ne bu gün,ne de yarın,umrumda sanma sakın
Teninden uzaktaysam bana tek ölüm yakın
Kaderim dermanımı yokluğunda gizliyor
En derin acıları feryatlarım izliyor
Sen cezalar keserken sabır dı göçüp giden
İsminle yankılanan seslerdi infaz eden
Arkadaş ettin bana tutturduğun her yas’ı
Artık dünya gözümde çaresizlik deryası
Zayıf,sefil göründüm sırrımı sakladıkça
İçten içe çöktüm hep saçımı akladıkça
Sayısız eziyetler sanki bana ekmek,su
Var mıdır benden alâ melankoni tablosu
Yüreğimi ortadan ikiye yarıyorum
Gücümü yitirdikçe bir sona varıyorum
Tutkular zehir olup tattırdıkça tadını
Yaşarken ölüverdi karanlığın kadını
Gülüm_ece
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.