Bir gün kalbin kapısını çalarsa bir ses,
gürültü değil,
usul usul işleyen bir nefes
Sana çiçeklerin dilini soran biri olsun,
hangi yaprakta saklı huzurun, bilmek isteyen.
Çayını nasıl yudumladığını ezberlesin mesela,
şekerin düşüşünü, bardağın buğusunu.
Seni anlatan en küçük ayrıntıyı bile
bir sır gibi saklasın avuçlarının içinde.
Gülüşünle çoğalan bir akşam olsun o,
kahkahan göğe değsin, yıldızlar kıskansın.
Sırf o sesi duymak için
dünyayı tersine çevirmeye razı biri olsun.
Başını göğsüne yasladığında
sanki bir ev bulmuş gibi susan,
kalp atışlarını bir şarkı sanıp
en çok o nakaratı seven biri olsun.
Kalabalıkların ortasında utanmadan,
seni sevmeyi bir bayrak gibi taşıyan.
Dudaklarını saklamayan,
adını gururla söyleyen biri olsun.
Korkularını aynaya çevirsin gözleri,
neden kaçıyorsun diye soran.
Ama cevap beklerken bile
sana zarar vermekten korkan biri olsun.
Kırık yanlarını inci gibi toplayan,
kusurlarını şiir diye okuyan.
Eksik dediğin her parçanı
mükemmel bir bütün sanan biri olsun.
Ve sabah,
güneş doğmadan önce uyanıp
yanındaki nefesi dinleyen,
işte hayatım burada diyebilen biri olsun.
Çünkü aşk dediğin,
büyük sözlerden değil,
küçük ayrıntılarda saklanan bir mucize.
Ve sen, o mucizenin en güzel hâline
değer birine rastladım dediğinde kalbine izin ver sadece.