1
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
118
Okunma
Doğaya attım kendimi
Kır çiçekleri topladım,
Hardal çiçekleri sarmış her yanı,
Arılar emek peşinde
Toprak kokusu sinmiş içime,
Yorgunluğum çökmüş dizlerime,
Bir avuç huzur buldum sanki
Çatlamış kaderimin izlerine
Rüzgar değdi yüzüme sertçe,
Sanki derdi “dik dur, eğilme”,
Bu dünya alın teriyle döner
Boş hayalle karnın doymaz deme
Gördüm ki doğa öğretir insana,
Sabretmeyi, direnmeyi, susmayı,
Dal kırılır ama kök kalır ya,
İşte öyle öğren yaşadığını
Ben de adımı kazıdım toprağa,
Emekle, acıyla, yılmadan,
Bil ki bir gün bu toprak
Sahip çıkar adama…
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz