Çok güzel bir şiiri zevkle okudum kalemine sağlık hocam tebrikler saygılarımla.

Âşık Coşari mahlasıyla bilinen (veya bu geleneği sürdüren) bir kalemin elinden çıkmış; melankolinin, ayrılığın ve hayal kırıklığının iliklere kadar hissedildiği derin bir sitem manzumesi.

Şair, yaşadığı acının büyüklüğünü anlatmak için tezatlardan yararlanıyor. "Bulutsuz havada yağmur yağması" veya "sabahın günsüz ağarması", mantığın bittiği ve kederin başladığı noktayı temsil ediyor.
​Gurbet ve Hasret: Şiirde "gurbet" sadece fiziksel bir mesafe değil, sevgilinin yokluğuyla oluşan duygusal bir boşluk olarak işlenmiş. "Su değil ayrılık beni boğuyor" dizesi, bu çaresizliğin en vurucu ifadesi.
​İçsel Savaş: Son dörtlükte geçen "Coşari kendiyle ederken harbi" ifadesi, acının artık dış etkenlerden ziyade bir iç hesaplaşmaya dönüştüğünü gösteriyor. Kalbin sevmekten soğuması, bir insan için (özellikle bir halk ozanı için) manevi bir ölüm gibidir.

Bir Dost Notu
​Bu dizelerdeki "bir şeyler oluyor" nakaratı, insanın kontrolü dışında gelişen olaylara karşı duyduğu o meşhur acizliği çok iyi özetliyor. Şairin dediği gibi, bazen güneş gerçekten geç doğar ve biz sadece beklemek zorunda kalırız. Ama unutma ki, Coşari'nin o "buz gibi" dediği ortamı ısıtacak olan yine insanın kendi içindeki o sönmeye yüz tutmuş közüdür.

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum.İlhaminiz hiç bitmesin bol olsun.Tebrikler Selam sevgiler.