Beyaz martı…
gökyüzünün yırtık cebinden düşen bir umut gibi,
usul usul süzülür maviliğin omzuna.
Kanatlarında tuzdan bir hatıra,
gözlerinde yarım kalmış bir gökyüzü…
Biraz hüzün taşır rüzgârından,
biraz özgürlük saklar kanat altlarında.
Her çırpınışında denizin kalbine dokunur,
dalgalarla gizli bir dilde konuşur gibi,
köpük köpük anlatır suskunluklarını.
Bir sen anlarsın onu,
bir de rüzgârın eski dili…
Ben ise kıyıya çakılı bir sessizlik,
kendi içime yazılmış, eksik bir şiirim.
Gider… döner… yine gider…
ama hiçbir yüreğe sığmaz,
çünkü bazı varlıklar,
ait olmaktan çok uzak kalmak için vardır.
Beyaz martı,
özgürlüğün en ince, en yalnız hâli…
Her sabah aynı saatte,
avuçlarımda ufalanan simitlerle beklerdim seni,
denizin üstüne düşen küçük bir alışkanlık gibi.
Sen de bilirdin beni,
rüzgâr ismimi taşırdı kanatlarına.
Ama bu sabah…
gelmedin güverteye.
Ellerimde kuruyan kırıntılar,
bir vedanın sessiz hatırası oldu.
Adın havada asılı kaldı,
söylenmemiş bir dua gibi yarım…
Deniz aynı denizdi,
ama içindeki ses eksikti.
Bir dalga vardı sanki susan,
bir kıyı vardı seni bekleyen…
Belki rüzgâr aldı seni,
uzak, isimsiz ufuklara savurdu,
belki gökyüzü ağır bastı kalbine,
ya da ilk kez özgürlüğü,
bir insan sesinden daha çok sevdin.
Ben yine de bekledim…
saat aynı saati vurdu,
zaman bile seni taklit etti,
ama sen gelmedin.
Ve o gün anladım;
bazı gidişler uçmak değil,
geri dönmemeyi öğrenmektir.
İçimde bir hüzün büyüdü,
adını sen koydun fark etmeden.
O benim en sessiz dostum oldu,
insanlardan daha az kıran,
daha çok anlayan…
Her sabah seninle biraz eksilirdim,
seninle biraz tamamlanırdım,
dünya bir anlığına susardı,
ve ben yalnız olmadığımı sanırdım.
Ama şimdi…
deniz aynı,
ben aynı değilim.
Bir martı eksildi gökyüzünden,
bir parça düştü içime.
Acaba benden mi bıktın,
yoksa ben mi fazla bağladım göğü bir kanada?
Bilmiyorum…
Ama biliyorum ki,
bir martı gittiğinde bile,
insanın içinde bir şey kıyıya vurur.
Ve bazı dostluklar,
yanında kalmak için değil,
seni kendine döndürmek için gelir.
Şimdi kıyı aynı kıyı,
deniz yine aynı deniz…
ama içimde,
bir martının bıraktığı iz var:
ne tamamen siliniyor,
ne de eskisi gibi acıtıyor…