Güzel günler vardı bir zaman,
Çocukların sokakta korkusuz koştuğu,
Bir annenin gözünde yalnızca umut,
Bir babanın ellerinde sadece ekmek kokusu vardı.
Şimdi…
Gökyüzü aynı gökyüzü değil,
Mavi değil—dumanın, acının rengi sinmiş.
Bir çocuğun adı artık bir mezar taşında,
Bir şehrin adı bir enkazın altında.
Biz güzel günleri özlüyoruz,
Ama onlar daha hiç görmedi o günleri.
Bir masal anlatılmadan bitti hayatları,
Bir oyuncak bile tutamadan ellerinde.
Savaş dedikleri şey,
Haritalarda çizilen çizgiler değil yalnızca—
Bir annenin sessiz çığlığıdır,
Bir çocuğun yarım kalan nefesidir.
Ve kim verir o kararı?
Kim tartar bir canın değerini?
Hangi mahkeme, hangi hüküm
Masum bir kalbin atışını durdurmaya yetki verir?
İdam dedikleri şey,
Bir ipten ibaret değil—
İnsanın insana kurduğu en karanlık cümledir.
Lanet olsun,
Adalet diye sunulan bu zulme,
Güç diye kutsanan bu körlüğe,
Sessiz kalan her dile,
Görmezden gelen her göze.
Çünkü biz biliyoruz—
Bir gün yeniden güzel günler gelecek,
Ama o günler eksik olacak,
Adı anılmayan çocuklar yüzünden.
Ve biz,
Her kaybolan hayat için
Biraz daha geç kalmış olacağız.