“Ben beceremiyorum sevmeyi” deme bana,
Bazıları sevgiyi sarılarak gösterir,
Bazıları susarak taşır içinde.
Sen belki konuşamadın,
Belki “kal” diyemedin kimseye,
Ama geceleri kimse görmeden özlediysen,
Sen zaten sevmişsin oğlum.

İnsan her zaman sevgiyi doğru yaşayamaz,
Kırar, susar, uzaklaşır bazen.
Çünkü en yaralı insanlar
En çok sevmekten korkar.
Birini kaybetmekten korkan kalp,
Kendini duvarların arkasına saklar.

Ben de çok geç öğrendim bazı şeyleri…
Bir insanın yanında oturmanın bile sevgi olduğunu,
Bir “kendine dikkat et” cümlesinin
Aslında koca bir özlem taşıdığını.
Ama hayat öğretiyor işte ağır ağır,
Hem de can yakarak.

Şimdi dönüp geçmişe bakınca
Eksik kalan sarılmalar görüyorum.
İçimde söylenmemiş binlerce cümle…
Bir baba gibi sustum çoğu zaman,
Bir çocuk gibi kırıldım içimden.

Ama şunu unutma oğlum;
Sevmeyi beceremediğini sanan insanlar,
Genelde en derin sevenlerdir.
Çünkü onlar sevgiyi oyun gibi değil,
Yara gibi taşır kalbinde.

Ve bazı geceler insan sadece şunu ister:
Birisi çıksın karşısına,
Omzuna dokunsun sessizce
Ve desin ki:
“Senin sevemediğin yok…
Sadece çok incinmişsin.”