​
​Kadın sevince değil, güvenince başlar,
Gönül toprağına sağlam tohumlar saçar.
Korkular silinir, diner o dinmez yaşlar,
Güvenin olduğu yerde, çiçekler açar.

​Sadece bir duygu değil, bir sığınaktır bu,
Ruhun susuz kaldığı, o en berrak sudur.
Emanet edilen kalp, bulur ancak yolu,
Güvenle yoğrulan aşk, en büyük tutkudur.

​Sonra o beşeri sevda, bir nura bürünür,
Yaradan’ın sırrı her zerrede görünür.
Aşk, ilahi bir aşkla birleşip düğümlenir,
Fani olan ne varsa, bir anda mazi denir.

​Bu kutlu birleşmede dünya susar, lal olur,
Acı veren her yara, zamanla bir bal olur.
Gönül bir pervane misali, aşka meyyal olur,
Yolun sonu her daim, mutlak olanı bulur.

​Artık hiçbir metaın hükmü kalmaz bu handa,
Zenginlik de, şöhret de solar gider o anda.
En büyük hazinedir o aşk, damarda kanda,
Ebedi bir huzur başlar, en derin mekanda.

​Gönül artık sadece Allah aşkıyla çarpar,
O ilahi ateşte, sahte sevdalar yanar.
Kuşlar gibi hür olur, semaya doğru kanar,
Kadın, güvendiği an, sonsuz huzura konar.