​
​Bir zamanlar kendimi çok parçaladım anne...
Sanıyordum ki her şey daha güzel olacak ama hiçbir şüey değişmedi.
En ufak şeyde suçlandım anne. Ben senin gibi kimseyi sevmedim.
Şimdi ağlıyorsa gözlerim, sebebi sen değilsin;

Senden sonra sırtımdan hançerlediler beni anne.
​Senden sonra kendime gelemedim, biliyor musun?
Bugün mezarın başında söyleyemedim sana;
Ben senin yanına gelmek için intihar ettim anne.

Tek güvendiğim dalım sendin, sen de gidince yapayalnız kaldım.
En ufak şeyde hayatıma kıymak istedim, kıyamadım anne...
Kıyamadım. "Cesur" desen, değilim biliyor musun?
​Arada seni görüyorum;

Gerçek misin, serap mısın bilmiyorum ama seni çok özlüyorum.
Özlemin dalgalı bir fırtına gibi geliyor, içimde sahile vuruyor artık her şey.
Ben senden sonra çok çöktüm be anne. Çocuklarımdan ayrıyım, onları da çok özledim.

​Şu an beni bir tek kişi çok iyi anlıyor, onunla dertlerimiz aynı.
Kim biliyor musun? Hani seni tanıştırmıştım ya, işte o kız seninle... Biz onunla evlendik anne.
Şu an onun için savaşıyorum, kendim için savaşıyorum.

Sen beni böyle görmek istemezsin; senin için savaşıyorum.
Hissediyorum anne, benim hep yanımdasın.
Biliyorum, ölsen de sen benim yanımdasın.
Bağrımda yarasın, gözlerimde yaştın anne...
​Seni çok seven oğlun,
Güven