​Hastane önünde güvenin hayalleri,
Sustu dünya, diller hep lal oldu.
Her şey bir anda yıkıldı üstüne,
Güven hastanede kalbinden vuruldu.

​Derdi çoktu, sessizce içine attı,
Kimse bilmedi, yüzüne bakmadı.
Ömrünü verdiği o ince umudu,
Kendi elleriyle mezara bıraktı.

​Adımları ağır, yüreği bir kor,
Nefes almak artık ölümden de zor.
Bir devrilmiş çınar gibi yorgun bakışlar,
Gel de bu sancıyı sen hayra yor.

​Gözlerinde fer yok, feri söndü hayatın,
Yükü ağır geldi bu zalim fıtratın.
Hastane kapısı bir mühür gibi,
Kırıldı kanadı o beyaz atın.

​Umudu kırıldı güvenin kapı önünde,
Güneş doğmaz artık onun gününde.
Feryadı sessizdir, kimseler duymaz,
Yalnızlık hüküm sürer her bir yönünde.

​Şimdi bir enkazdır geriye kalan,
Gerçekler acıdır, her şey bir yalan.
Güvenin hayalleri o tozlu yolda,
Savrulup gidiyor ardına bakmadan.