​
​Karanlık gecelerimi aydınlatan,
Tekrar hayatıma ellerini uzatan.
Ben babamı böyle bilmezdim;
Sessizce yaramı sarıp kuşatan,

Gönül soframa can suyu katan.
​Yıllarca uzağımda bir dağ sanmıştım,
Gölgesine sığınıp hep utanmıştım.
Ben babamı böyle bilmezdim;

Gözündeki yaşa bin dert banmıştım,
Meğer onun duasıyla ayakta kalmıştım.
​Sert bakışın ardında bir cennet varmış,
Evlat dediği an dünyalar darmış.

Ben babamı böyle bilmezdim;
Yüreği merhamet, ruhu baharmış,
O gittiğim yollarda en sadık yarmış.
​Düştüğüm kuyudan çekip çıkaran,

Kırılan kalbimi sabırla karan.
Ben babamı böyle bilmezdim;
Yüzündeki çizgiler, ömrüme boran,
Varlığıymış aslında halimi soran.

​Sözleri bir hançer değil, bir sırmış,
Onun suskunluğu en büyük dırammış.
Ben babamı böyle bilmezdim;
Meğer tek sığınağım bu koca çınarmış,

Ruhumu yıkayan en duru pınarmış.
​Şimdi ellerinden öpsem yetmez ki,
Bu yüce gönlün hakkı bitmez ki.
Ben babamı böyle bilmezdim;
Güneş sönse bile o ışık gitmez ki,
Onun gibi seven başa gelmez ki.