​Bir ömrü bir kâğıt gibi buruşturup attın ya kenara,
İşte o an koptu içimdeki o son ince damar.
Ben seni, kimsesizliğimin içinde koca bir ordu sanmıştım,
Meğer sen, en zayıf anımı bekleyen bir pusuymuşsun.
Şimdi karşıma geçmiş, sanki hiç yaşanmamış gibi bakıyorsun;
O bakışların altında yatan o kibri, o yalanı görüyorum.

​Sana dair ne varsa; o eski türküler, o nemli duvarlar,
Hepsini bugün bu masada meze ettim kendime.
"Bitti" demek kolaydır elbet, dili olan herkes söyler,
Ama o bitişin altında kalan sensin hesabını verirsin er geç,
Ben senin için dünyayı karşıma almışken,
Sen beni bir yabancının cümlesine kurban ettin.
Şimdi dilimin ucunda biriken o zehri kusuyorsam,
Bil ki bu benim değil, senin yarattığın bir yangındır.

​Hakkım helal mi? Sorma bana bu soruyu sakın!
Güneşi balçıkla sıvamaya kalkma artık,
Sen benim sadece bugünümü değil,
Benden sonra gelecek tüm baharlarımı çaldın.
İçindeki o "ben" duygusu bir dev gibi büyürken,
Yanındaki seni, o koskoca sevgiyi görmeyecek kadar kördün.
Şimdi hangi kapıyı çalarsan çal,
Hangi sofraya oturursan otur;
Boğazında düğümlenecek o her lokma benim ahımdır.

​Git şimdi... Neresi seni paklar, hangi deniz temizler bu kiri bilmem.
Ardında bıraktığın bu yıkıntıdan sana bir zafer çıkmaz.
Sen gittin diye ben ölmem, sadece biraz daha eksilirim;
Ama sen, o vefasızlığınla her gün biraz daha tükenirsin.
Demediğini komam demiştim ya hani;
İşte bu son sözüm olsun senin o sahte dünyana:
Bana yaşattığın ne varsa, dilerim bin katıyla yoluna çıksın;
Çünkü artık sende ölecek bir sevgim,
Sana verilecek tek bir selamım bile kalmadı