6
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
169
Okunma
Gölgeler, sessizliğin kalbinde büyür,
Bir yıldız düşer, adını unutur.
Rüzgâr, yorgun bir dua taşır,
Ben, kendi yankımda kaybolurum.
Gözlerin — bir zamanın kırık aynası,
Her bakışında bir veda gizli.
Kelimeler, yanan bir mumun fitili gibi,
Söndükçe çoğalır içimdeki gece.
Bir iz ararım, sisin içinde,
Belki bir nefes, belki bir yankı.
Gecenin elleri uzanır bana,
Ve ben, karanlığın sesine dönüşürüm.
Son Kıta – Sessizliğin Eşiğinde
Bir an durur zaman, nefesini tutar,
Gökyüzü, yorgun bir sır gibi susar.
Kalbim, bir yankının içinde savrulur,
Ve gece, adımı unutarak ağlar.
5.0
100% (10)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz