​Yaraladılar yüreğimden bilmeden,
Yusuf’la Nursima düştü hayalime.
Ağlarım durmaz, dinmez gözyaşları,
Sinemde sönmeyen yara, sızlar derinden.

​Çöktü içime bir kere bu acı,
Dinmez sızısı ne yaz ne baharda.
Sonbaharda kaldı bütün umutlar,
Bir bir söndü, tükendi her gün umutlar.

​Baba demesini unutmuş Yusuf’um,
Nursima’m her an gözümde tütüyor.
Hasret acısı bağrımı dağladı,
Satırlar bile şu halime ağladı.

​Her şeyi yaşadım ben bu hayatta,
En acısıymış bu evlat yarası.
Dinmiyor sızım, gönlüm feryatta,
En büyük aşk imiş evlat yarası.

​İçim kan ağlıyor her geçen gün,
Dermanım bitiyor, yorgunum her gün.
Vuslata ermek başka bahara kaldı,
İçimdeki özlem, hasret, evlat yarası.

​İçimi döktüm satırlara; evlat yarası,
Dünyanın en büyük gönül ağrısı.
Gözlerime eklendi evlat yarası,
Geçmiyor bir türlü, kanıyor evlat yarası.

​Gönül bahçemde güllerim soldu,
Hasretin yükü bağrıma doldu.
Dua mahlasım, sabır yoldaşım,
Bitmiyor feryadım, evlat yarası.