​Gözümü yumsam karşımda gülüşleri,
Kulağımda çınlar o tatlı sesleri.
Dünyanın en ağır, en zor işleri,
Onlarsız geçen şu günler değil mi?

​Yusuf Oğuz bir yanımda, Nursima bir yan,
Sevgisi damarda gezen kan.
Evlat dediğin bedende sanki can,
Onlar gidince boş kalıyor bu han.

​Hasretin rüzgarı vurur pencereme,
Sözler kar etmiyor artık kederime.
Dua dua dökülürler her gece dilime,
Şu özlem sığmıyor hiçbir kelimeye.

​Yollar uzayıp gider, bitmek bilmez,
Ana yüreği bu, hiç yüzü gülmez.
Evlat kokusu kimsede bulunmaz,
Onların yeri asla doldurulmaz.

​Sabahın seheri, akşamın karası,
Hiç kapanmıyor şu gönül yarası.
Gurbet ile sılanın tam arası,
Evlat özlemi, imtihanın sırası.

​Yusuf’ Oğuz’um, Nursima’m derken,
Vakit geçmez olur, daha çok erken.
Gözüm yollarda, bir haber beklerken,
Hasretin adı evlattır, özlerken...