​Söyle bana ey annem, yolun başında durup,
Beni dünyaya derken, bir hesap mı tutuldu?
Gelecek günlerimin mührünü taşa vurup,
Acılar rehni ile bir senet mi sunuldu?

​"Kızım, oğlum dayanır" diyerek mi imzaladın?
O ağır yükleri sen, omuzuma mı saldın?
Hangi sabır taşından, bana pay alıp geldin,
Yoksa her bir dert için, bin söz mü verdin?

​Çek mi kestin ömrüme, acısı peşin gelen?
Vadesi hiç bitmeyen, ruhu derinden delen.
Söyle, kaderim miydi bu gözyaşımı silen,
Yoksa sen miydin annem, her halimi bilen?

​Dayanır mı sanmıştın, bu yorgun yüreğim?
Yıkılmaz mı sanmıştın, o sarsılmaz direğim?
Bir imza nelere kadir, bak büküldü bileğim,
Kırıldı birer birer, her bir çocuk dileğim.

​Belki de sevginle sen, "aşar" diye düşündün,
Zifiri karanlığı, "ışık" diye düşündün.
Hayatın sillesini, "eşik" diye düşündün,
Beni bu zor yollarda, aşık diye düşündün.

​Yine de sitem değil, bu bir kalp sızısıdır,
Alnıma yazılan o, kaderin yazısıdır.
Evlat dediğin annem, canın bir parçasıdır,
Varsın olsun acılar, hayatın sancısıdır.