ANKARA’da BİR CADDE

Ankara’da bir cadde, adı da Sakarya’dır
Bira, rakı bir bu yerde, boğazdan akaryadır
Buralar, hem gençlerin hem de kâmil atağı,
Buralar, hüzün yüklü genç yetişkin yatağı,
Rakı, şarap, biranın; yeri yurdu burada.
İçen, yatan, sarhoşla, meyhane, bar sırada.

Köprülerde, dilenen birkaç kadın, yalvarır.
Onu duyan yürekte, ne bir moral, hal kalır
Dillerinde en kutsal: “Allah Rizası için!”
Ellerdeki mendiller satmak içinse, niçin?
Gereksiz el açarlar, vicdanım sızlatırlar.
Önümüzde sızlanır, doğurtur, kuzlatırlar?
Bu işi, en kolay meslek etmiş bazıları,
Gördükçe dayanılmaz sızlatır azıları.
Ellerinde Atatürk Kartları var gençlerin
Tiner, bali çekenler, leş kokan iğrençlerin

Kimisinde kalemler, selpak mendil ellerde.
“Allah’ın Rızası!” var (satış!?) yapan dillerde…
Birkaçı da sakallı, elde dua kitabı,
Acındırır herkesi : “Ekmek parası için!..”
Sesleniyor beriden “Yavrunun başı için!”
Bu manzara bizleri derinden yaralıyor,
Yürekler dayanmayıp, gönlümü paralıyor…

Bazı gençler bir heykel, türlü hal, hareketler.
El yüz, tümden boyanmış, bir ritmik hareketler.
Bu Ankara bir tuhaf, her çeşitten zevat var,
Selanik, Sakarya, Konur Sokakta, hayat var.

Meyhaneler dopdolu, dertlilerin yuvası.
Sakarya Caddesinin, gam gasavat havası.
Dert yüklenip girenler, içeriye akıyor.
Sevinç, neşe içinde, dışarıya çıkıyor.
Gam, kederle gelenler, buradan mutlu gider
İçkiyi çok kaçıran, ederse kendine eder.
24 Aralık 2014, Çarşamba, Ankara/Çankaya,