İçsel Uyanış: Ruhun Sessiz Bayramı
"Bu dizelerimde; ruhu doyurmanın, karanlık topraktan başını kaldıran bir tohum gibi sessiz ve derin uyanışını işledim. Yıllardır susturulan o iç sesin, bir nehir gibi taşarak 'buradayım' dediği o cesur anı; sevgiye olan açlığın ancak insanın önce kendi ruhuna şefkat göstermesiyle dineceğini dile getirdim.
Mutluluğun, dışarıdaki büyük parıltılarda değil; kendi içimizdeki kırık parçaları birleştirdiğimizde yanan o küçük ama sönmez ışıkta saklı olduğunu mısralara döktüm. Kendimizi sevgiyle beslediğimiz her nefesin, evrenin o en eski şarkısını yeniden canlandırdığını ve ruhun özgürleşerek bir ırmağa dönüştüğünü resmettim. Bu şiir; başkalarından beklenen şefkati insanın kendi kendine vermesiyle başlayan, dünyayı da o sevgiyle doyuran sonsuz bir doyumun ve bütünleşmenin hikâyesidir."

Dışarıda aranan o büyük boşluğun ancak içerideki pınarla dolabileceğini anlatan bilgece bir uyanış metni olmuş şiiriniz. Sevginin "dışarıdan beklenen bir hediye" değil, "içeriden doğan bir şifa" olduğunu çok naif bir dille kanıtlamışsınız.

Ruhun kendi kendine verdiği o ilk ve en kutsal ziyafetin zarif bir betimlemesine dönüşmüştürmüşsünüz duygularınızı. Sevgi açlığını dış dünyadan beklemek yerine, insanın kendi içindeki o 'susturulmuş nehri' serbest bırakışını bir bahar müjdesi gibi anlatmış, kırık parçaları birleştirip evrenin en eski şarkısına eşlik ettirip; doyumu başkasında değil, kendi şefkatinde buldurmuşsunuz.

Adeta özgür bir ruhun ışıl ışıl zafer şarkısı gibi olmuş...

Tebrik ediyorum.