Hududum belli idi bir arşa irfan gönüle çizdirdim gönlümde ne varsa,
Oysa çile düşer bahçeme çiğ diye, çisil çisil yağmura gebe toprak,
Gün aslına varınca güneş açıyor, yurdu hakikat olana,
Acı kederler bitiyor yüzümde, gülücük toy çağlarımdan hatıra kalıyor,
Yediverenler bitmiyor, ağzımın kenarlarında,
Güller dalında soluyor, ben yine koparmadan, öylesine yeminli,
Kaç mevsim heba ettim bir hüzünlü hikayeye, düşlerimin köyünü,
Umut diye ben doğuyorum kendimden, ve sası bir gülümseme beliriyor dişlerimin arasından,
Cihan bölünüyor yediye, bizim payımızda hasret kalıyor arsızca,
Sevmek dedikleri yamalı bir entari gibi, yakışmıyor sanki üzerime,
Gidiyor, sevda boylu, yaban çöllerinde serap peşinde koşuyor,
Hattı bozuk toprak parçası nasibimizden büyük, şaşılmaz bu işe, çocuk bile biliyor,
Ben ise cahil dünyamın safi meleği, nereye uçsam kanadım da bin türlü yara izi,
Dünya telaşında, hububat vakti kıtlık zamanları,
Kemiği belli bebeler, ağıt yakıyor açlıktan,
Bize ise sevmek dedikleri gurbet bir yolu aşıyoruz cahilce,
Kendimizden başka herkese kavil etmiş, bu nasıl bir yaman söz, bu nasıl bir bir yalan rüya,
Seyr-i alem edilmiyor, onca acının arasında, dünyaya,
Öyle ki ziyana düşmüşüz, kıyamet bile utanıyor,
Kopmaya, bir ahir zamanda...