Merhaba değerli kalem
Güzel şiir, her zaman ki tadında
Bizde okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin mükemmel olsun
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

İçimizdeki o amansız çelişkiyi, insanın en büyük gurbetinin yine kendisi olduğunu ne güzel dökmüşsünüz mısralara. Yürümeyi zorlaştıran yollar değil de, heybemizde taşıdığımız o ağır "kendimiz" sanki.
​Şiirinizdeki şu mısralar, derin bir içsel hesaplaşmanın ve dervişane bir teslimiyetin çok güçlü birer resmi gibi:
​"Öyleki yaslandığımız sırt, kendi sırtımızdan başkası değildi,"
"Kimse kimsenin sahibi değildi mesela bu yavan kiracılıkta,"

​İnsanı ise kendi kendinin hem yoldaşı hem de kösteği olarak gören bu bakış açısı, satırların arasına saklanmış o kadim bilgeliği çok net hissettiriyor. İnsan en çok kendi gölgesine takılıp düşüyor ve yine en çok kendi elinden tutup kalkıyor bu hayatta.

Zaman bir bardaklık yerde eriyip giderken, geriye o saf "ilk hali" koruma çabası kalıyor ki, sanırım bu fani döngünün en zorlu sınavı da bu.

​Kaleminize, o bilge ve buralı ruhunuza sağlık. Gönlünüzün yükü hafif, yolunuz açık olsun...