Boşluk ve Yokluk

Denk gelmeyen... yüzlerce insan...
Bilinmez diyarlarda... aynı kaderi paylaşıyorlar.
Kimisi düşe uyanıyor, kimisi kabusa.
Yolunu çizen çizgi bile tanımıyor kaderini.

Hiç ummadığın insanlar... senin iş arkadaşın olabiliyor.
Bir çayın buharında tanışıyor bazen insanlar...
Kalabalıklar içinde bir selam, bir göz kırpışıyla başlıyor her şey.
Adını bile anmayacak insanlar... senin yol arkadaşın olabiliyor.
Bir bakıyorsun... seninle aynı yükü sırtlanmış,
aynı yolda suskun adımlarla yürüyor.

Biz... kaç kişilik yaşıyoruz?
Her gece başka bir ben’le konuşuyorum aynalarda.
Bilmiyorum... kaç kişilik oluyoruz, bilmiyorum.
Belki de her tanıştığımızda, biraz daha bölünüyoruz içimizde.
Gelecekte... kaç kişiyi daha tanıyacağım... çok merak ediyorum.
Bazıları bir cümle bırakıp gider,
bazıları ömrüne roman olur.

Bugün tanıdıklarımız...
Yarın... yabancı biri olabiliyor.
Bir gün vedalaştıkların,
yıllar sonra yolunu kesiyor bir hatıra gibi.

Gerçek dostlar...
Yıllar sonra bile hatırlarmış...
O da birer anı olarak.
Sıcacık bir gülümseme, belki bir buruk tebessüm.
Kimi zaman sadece bir mektupta kalır isimleri.

Gerçek aşklar... kaç yıl sürer?
Bir yıl mı?.. Üç yıl mı?..
Beş yıl mı?.. Yirmi yıl mı?..
Yoksa, zamanın bile unuttuğu bir kalpte mi yaşar?

Gerçek aşklar...
Kavuşamayan aşklardır.
Yarım kalan cümlelerde,
suskunlukla anlatılanlardır.
Göz göze gelmeyen, ama aynı düşte buluşanlardır.

Peki... hiç bir eşyaya aşık oldun mu?
Bir kaleme... bir silgiye...
Bir kıyafete... bir bilyeye...
Ya da en basitinden... bir kaya parçasına?
Çocukken yere düşürdüğün bilye kadar değerliydi bazen her şey.
Bir gömlek kokusuyla sarhoş olmuşluğumuz yok mu?

Aşk neydi?..
Bağlanmak mı?..
Yoksa... acı çekmek mi?..
En çok... mutlu olmak mı?..
Yoksa... bir şiiri sessizce ezberlemek gibi,
hiçbir zaman tam okuyamamak mı?

Bence... hiçbir şey.
Boşluk...
Ve... yokluk.

İnsanın kendinden bile vazgeçtiği o karanlık oda.
Ve orada yankılanan tek ses: “Ben kimim?”

Barış Taşdemir Bt