​Dost dediklerim canımı aldı,
Geriye sadece enkazı kaldı.
Güvendiğim dağlar sarardı, soldu,
Yüreğimde vefa, bir masal oldu.

​Ekmeğimi böldüm, suyumu verdim,
Onların derdini, kendime derdim.
Gözümden sakınıp, canımı serdim,
Sırtımdaki hançerle gerçeği gördüm.

​Vefa bir limandı, sığındım durdum,
Boşuna hayaller, saraylar kurdum.
Hainin izini kapımda buldum,
Ben en çok kendime, içten vuruldum.

​"Abla" dediler de gölgeme sığındılar,
Menfaat bitince, hemen dağıldılar.
Meğer hepsi sahte, birer yandılar,
Gönül kapılarım kapandı, anladılar.

​Artık kimse gelip hatır sormasın,
Yalan dilleriyle beni yormasın.
Gidenler gitti ya, sakın durmasın,
Kimse sabrımı bir daha sınamasın.

​Bundan sonra rotam, yalnızlık olsun,
Beni vuran dostlar, maziye dolsun.
Yüreğimdeki bahar, varsın kurusun,
Kendi küllerimden doğarım, herkes dursun.