​Ormanlar, cennet bahçesi;
Yeşilin bütün tonları içinde.
Aşka erer, iman güçlenir;
Ormanlar, cennetten bir bahçe,

İçinde mutluluklarımız saklı bahçe.
​Bir nefes alsan, bin huzur dolar;
Ağaçlar zikirde, dallar duada.
Yorgun ruhlar burada şifa bulur,

Gönül köprüleri kurulur burada;
Yeşilin her tonu bir başka sevda.
​Kuşların sesiyle başlar o sabah,
Güneş sızar yaprakların arasından.

Arınır insan bütün kederden,
Uzaklaşır dünyanın telaşından;
Huzur fışkırır toprağın bağrından.
​Toprak ana gibi sarar insanı,

Göğe yükselir dualar bir bir.
Sükûtun içinde saklıdır anlam;
Burada son bulur nefret ve kibir,
Ormanlar kalbe en güzel misafir.

​Kaybolmak istersin derinliğinde,
Rabb’in mucizesi her bir fidanla.
Doğa konuşur, kalp dinler onu;
Buluşur hakikat büyük imanla,

Geçer her saniye eşsiz bir anla.
​Ormanlar cennet bahçesi dedik,
Yeşili gönül hanemize serdik.
Bu eşsiz huzurun, eşsiz aşkın
Sırrına biz ancak orada erdik;
Mutluluğu o gizli bahçede gördük.