Adın, bir liman fırtınaların ortasında,
Dört harf, bin yıllık bir söz gibi ağır.
Ne rüzgar sarsabilir bu duruşu,
Ne de yalanlar yıkabilir bu sağlam suru.

​Gözlerinde kararlılık, dilinde hakikat,
Yürüdüğün yollar eğilmez, bükülmez.
Bir el uzatsan, dünyalar ısınır,
Bir söz versin, dağlar yerinden oynamaz.

​İnsan bir gölge arar ya bazen hayatta,
İşte o gölgenin adıdır senin varlığın.
Yıkılmayan bir inanç, sönmeyen bir ışık,
Her mısrada bir asalet, her adımda bir "Güven".

​Sözün bittiği yerde başlar senin adın,
Ne rüzgar dokunabilir gölgene, ne fırtına.
Bir kale gibi yükselir sessizliğin,
Her adımda bir sadakat, her bakışta bir Güven.

​Yıkılmaz bir inancın harcıyla karılmış ruhun,
Eğilmez başın, bükülmez bileğin haksızlığa.
Dünya yalanlarla örülmüş bir ağ olsa da,
Sen hakikatin kıyısında duran o vakur limansın.

​İnsan yorulunca yaslanacak bir omuz arar,
Bilir ki o omuzda koca bir derya saklı.
Adın dudaklarda bir mühür, kalplerde bir huzur,
Varlığınla hayat bulur en derindeki o sonsuz Güven.