​
​Ben mi hayatsızım, hayat mı acımasız, seçemiyorum,
Tam oldu dediğim ne varsa, avuçlarımda kalıyor.
Hangi kapıya varsam, ardında kimseyi bulamıyorum,
Kaderin gülmediği yerde, çabalarım yoruluyor.

​"Bu sefer tamam" diyorum, hayallerim suya düşüyor,
Savaşsam mağlubum, geri çekilsem hicaz...
Dilim sivridir, sözüm eğilmez, yüküm ağırlaşıyor,
Gönül evimde bitmiyor kış, gelmiyor yaz.

​Çocuk yaşta başladı bu bitmeyen bahtsızlık,
Zaman takılı kalmış bir saat gibi hep geri sarıyor.
Yüreğim kanıyor içten içe, her yanı sessiz çığlık,
Doktorun eli değse, pansuman bile kanıyor.

​Yaralıyım ezelden, ne ilacım var ne çarem,
"Dayan" diyorum kalbime, "yoruldum artık" diyor.
Yıllarca gizli kalan o kanlı, derin yarem,
Şimdi taşmış bendinden, sel olup gidiyor.

​Yarama tuz basmayın artık, mecalim kalmadı benim,
Mazlum başıma ne geldiyse sükutumdan geldi.
Madem derman kulda değil, ey Rabbim Sensin sahibim,yaralarıma merhemi,

Ancak senin rahmetin verir şimdi.
​Yazmak, insanın kendine pansuman yapma şeklidir.
Kalemi elinizden bırakmamanız, o yorgun yüreğin hala "buradayım" deme biçimi.