​Gelmeyin üstüme, yerim daraldı artık,
Gönlümün heybesinde sitemler birikti.
Sessizliğimin altındaki o fırtına koptu kopacak,
Sabır dediğim kaleyi, rüzgarlar yıktı geçti.

​Bir yanım uçurum, bir yanım derya deniz,
Herkes haklı da, bir ben miyim haksız?
Eğilmedim bugüne dek, kırılırım da bükülmem,
Ama bu yük ağır,taşımıyor artık omuzlarım .

​Yorgun bir savaşçının son siperiyim sanki,
Kimse bilmez içimdeki o bitmeyen savaşı.
Şimdi susuyorsam, fırtınadan öncesidir bu;
Dağılır gidersiniz, bozarsam bu ahengi.

Gelmeyin üstüme, kapılarım kilitli artık,
Dost bildiğim gölgeler, yabancı birer tanık.
Gözümden dökülürken o sessiz çığlık,
Anladım ki bu yolda, en büyük yükmüş sadıklık.

​Sustukça tepeme bindiniz, sustukça salak sandınız,
Benim derinliğimde boğulmaya az kaldınız.
Sabrımı nezaket, suskunluğumu korku sandınız;
Şimdi o patlayan fırtınada, siz kendi başınızasınız.

​Eğilmeyen bir başım var, yükü ağır olsa da,
Yalnız yürürüm bu yolu, dünya karşı dursa da.
Gelmeyin artık üstüme, takatim bitti bilesiniz;
Bir kivilcim yeter, küllerinizden bile geçersiniz.​

Yıkılmadım, sadece yorgun düştü adımlarım,
Sustum ki, dağılmasın o ince sabır dallarım.
Kimse bilmez, hangi yangından geçti canım;
Şimdi çekilin yolumdan, ben sadece kendime kalırım.