​
​Bilmezdim zamanı gelince bana şiir yazdıracağını,
Bilmezdim yıllar geçse de yüreğimin böylesine acıyacağını.
​Bilmezdim, bilemedim...
İnsanları bir türlü anlayamadım.

Yaralarımı hep kanattılar,
Kimse elimden tutmadı, sarmadı.
​Oysa zaman hani ilaçtı?
Ne kadar geçerse geçsin,

Acı her zaman azalmaz, aksine çoğalır;
Azaldığını sanırsın ama yüreğin sessizce yanar.
​Hep kandırıldım, hep aldatıldım ben,
Hiç akıllanmadım, hep aynı yerden vuruldum.

Her seferinde daha derin oldu yaram,
Kendi ellerimle daha çok kanattım sol yanımı.
​Şimdi yorgun bir vücut,
Geçmişi yakasına yapışmış bir gölge...

Bırakmaz peşimi, kanatır durur yüreğimi.
​Şimdi gecelerden korkuyorum,
Bir sokak lambası var camın ardında;
Allah’tan odamı o aydınlatıyor,

İnsanlardan kaçtığım gibi karanlıktan da korkuyorum.
​Ben geceden, en çok da insanlardan korkuyorum,
Kolay kolay güvenemiyorum artık kimseye.
Herkesi kendim gibi sanıp,

Her seferinde sert bir tokat yiyorum hayattan.
​Hangi doktor çare olur, hangi ilaç derman? Bilmiyorum.
Sırtımda bunca yükle çok yoruldum.
Artık dermanım kalmadı bu yalan dünyada;
Güvenmiyorum, inanmıyorum artık hiç kimseye.