Yıllar geçti
Her biri alın teri
her biri sabırla yoğrulmuş günlerdi
Gençliğimizi bıraktık yolların kenarına
yarın rahat ederiz diye diye....

Şimdi o yarınların içindeyiz
ama ne rahat var
ne huzur.

Sabah oluyor
Güneş doğuyor ama
içimize aydınlık düşmüyor.
Sessizce başlıyor hesap:
Bugün neyi eksik bırakacağız.

Pazar yolu uzun değil aslında
ama adımlar ağır
Çünkü biliyoruz
file dolmayacak
Bazı şeyler artık
sadece bakmak için.

Sofrada ekmek var belki
ama içimizde bir eksiklik
Bir zamanlar evlat doyuran eller
şimdi kendine yetememenin
sessiz yükünü taşıyor.

Ne çok şey sığdırdık bu ömre
Çalıştık ürettik büyüttük
bir ülkenin yükünü omuzladık
Şimdi ise
kenara çekilmiş bir cümle gibi
yavaşça unutuluyoruz.

Bir çay bile hesap edilir oldu
bir ilaç bile düşünülerek alınır
İnsan kendi hayatında
misafir gibi hisseder mi
Ediyor işte...

Ama içimizde hala
sönmeyen bir kıvılcım var
Kırgın ama dirençli
yorgun ama ayakta…

Bu sessizlik boşuna değil,
bu bekleyiş bir son değil.
Emeğin, alın terinin hakkı
bir gün elbet yerini bulur
Bulur mu
Hayır
artık bulmalı...

Hüseyin YANMAZ
08.04.2026