Ben biliyorum
içimde ne kadar karanlık olursa olsun
bir gün o sabah güneşi doğacak
Belki yavaş yavaş
belki kimsenin fark etmediği bir anda
ama mutlaka doğacak.

Çünkü hiçbir gece
sonsuz kalamaz insanın üstünde
En yorulan gökyüzü bile
bir vakit maviyi hatırlar
Ben de kendimi hatırlayacağım bir gün
kırıldığım yerlerden yeniden büyümeyi
suskun kaldığım gecelerden
sesimi toplamayı öğreneceğim.

Şimdi içimde ağır bir kış varsa da
ben baharı inkar etmiyorum
Çünkü insan bazen
en çok kaybolduğu yerde
kendini buluyor
Ve bazen bir umut
tek bir cümlede saklı kalıyor
Geçecek…

Yoruldum belki
çok sustum
çok şeyi içime gömdüm
Kimse görmese bile
içimde fırtınalar koptu
Ama yine de kalbimin en derin yerinde
küçücük bir ışık sönmedi
Ben o ışığı korudum
herkes giderken
hayaller kırılırken
geceler üstüme çökerken bile
onu avuçlarımda taşıdım.

Çünkü biliyorum
Bir gün sabah olacak
Perdelerden ince bir ışık süzülecek odaya
Kuşlar yine aynı şarkıyı söyleyecek
ama ben onları
başka bir kalple dinleyeceğim
İçimdeki ağırlık
usul usul toprağa karışacak
Ve yıllardır susan yanım
ilk kez derin bir nefes alacak.

O gün geldiğinde
belki hala eksik olacağım
belki yaralarım tamamen kapanmayacak
ama artık canımı acıtan şeyler
beni tüketemeyecek
Çünkü insan bir kere ayağa kalktı mı
karanlık eskisi kadar güçlü olamıyor.

Ben yine yürürüm
Yağmura rağmen
soğuğa rağmen
gecenin bütün yüküne rağmen yürürüm
Çünkü içimde hala
güneşe inanan bir çocuk var.

Ve o çocuk her gece
göğe bakıp aynı şeyi fısıldıyor.

Ne kadar karanlık olursa olsun
bir gün
o sabah güneşi doğacak…

Hüseyin YANMAZ
09.06.2026