Dünya’da ki tüm dertlere filiz vermişim,
Gün yüzü görmeden, sararıp solmuşum.
Sanma bu karanlık geceler, aydınlığa çıkar.
Kara kuyularda dertler açar.

Gecelere dert saçarım,
Gündüzlere dert saçarım,
Bahtım kara yas tutarım,
Her dertle filiz verir susarım.

Kimi derbeder der susarım,
Kimseden övgü beklemem,
Yaralarıma merhem istemem,
Derdime derman istemem susarım.

Sigaramın, dumanı tüter durmadan.
Elden birşey gelmez,herşey kaderden,
Vurdu sinemi yar ile derinden.
Her yeri filiz sarmış aniden.

Sözleri şiirlere döker dururum.
Sinemdeki yarayla yaşarım.
Üşüsemde kendimden ödün vermem.
Çöllerde yeşil ağacın olmasının, zorluğu gibi.

Benim divane gönlüme, derman yoktur.
Ne yardan, ne dostan fayda yoktur.
Haykırırım yanlızlığımı, konuşmaya mecalim yoktur.
Dünyaya dertlerle filiz verdim, çaresi yoktur.

Neylesin gönül aşkına, baharlar.
Uğramaz bahtıma güller, menekşeler.
Derdime dermanı bulamam ağlarım,
Yoktur bu derde çare, bu dünyada susarım, sessizce usulca susarım.